Mądrość ludowa mówi: “w środku gówno po kotku”. Pewnego dnia przestał nam pasować biało-czarny układ, w którym jedni są niesamowicie dobrzy, a drudzy niesamowicie bezwartościowi i wymyśliliśmy coś takiego jak klasa średnia. Klasę średnią ekonomicznie stać na kredyt mieszkaniowy, dziecko i dwa komputery. Dziecko opcjonalnie można wymienić na dwa koty. Ponieważ i tak nie wszyscy załapali się do tej kasty, dokonano jeszcze jednego cięcia: na wyższą klasę średnią i niższą klasę średnią, jak w tym dowcipie o elementach, z których składa się dzida.

Ten podział zrodził we mnie chęć pomachania tasakiem nad klasą inteligencką. Do tej pory pasował mi układ czarno-biały: byli piszący i niepiśmienni, muzykalni i słuchacze disco-polo, zwolennicy aborcji i wyborcy PiS-u. Bardzo to łatwe. I z radością sam siebie do klasy próżniaczo-inteligenckiej zaliczałem.

Pozwolę sobie na małą dygresję. Macie moje pozwolenie (a sąd puści Was uznając, że nie przekroczyliście granicy obrony koniecznej) na obicie ryja każdemu, kto dumnie mówi o sobie per artysta. Mamy od chuja fotografów, bo każdy może zrobić dziś zdjęcie i pokazać je innym bez zajmowania maminej łazienki na ciemnię, mamy nadprodukcję pisarczyków, bo blożka stawia się pół kwadransa z przerwą na siku. Niewyczerpane są pokłady grafików, którzy nie potrafią trzymać ołówka i znawców dowolnych dyscyplin związanych z kulturą i sztuką. Są to współcześni ludzie oświecenia. Wystarczy zaświecić im w ucho i zobaczyć snop fotonów, który nie napotkał przeszkody.

Wracając do intelektualnej klasy średniej. Ci z góry piramidy robią po prostu swoje, Ci z dołu mają twórczość gdzieś, póki wódkę z przemytu da się zaprawić łyżką cukru skarmelizowaną nad ogniem. I zostajemy my: potrafiący docenić dobry tekst i pozbawieni talentu, by samemu taki napisać. Wytrawni słuchacze muzyki, których ostatnią melodią był “Wlazł kotek na płotek” w szkole podstawowej, na 3+. Wiecznie małpujący utwory ludzi z góry drabiny. Nie tylko style, maniery i grubość kreski na płótnie, także to, czy ulubiony malarz zwykł jeść buraki z dżemem przed spaniem.

Męczeni brakiem jakiegokolwiek pomysłu, łapiący się każdej metody i każdej butelki, byle tylko udało się zagrać coś, coś zrobić. I ta nieustanna frustracja. Facet z miarką i krótkim penisem. Mierzyć umiesz, uczciwie. I mierzysz. I kurwa, nie staje. Talentu.

Zapalasz więc fajkę i piszesz notkę na blożka, że nie możesz już dłużej w niższej klasie średniej i bardzo chcesz przemyconej wódki i ogórka.

A wszystko przez to, że klasa średnia bierze się tak bardzo na serio.

« Siekiera, motyka, pakiet, bramka | Zasiać susła: SuSE Studio »