Metoda jak metoda

Program na BBC. Taki dokumentalny, wiecie. Lektor przemawia angielszczyzną tak wylizaną, że automatycznie macie ochotę wrzucić trochę śmieci do Tamizy lub pożreć fish&chips. Kamera przelatuje nad głowami osób zgromadzonych w sali. Twarze są różne — starzy, młodzi, kobiety i mężczyźni. Typowe dla zgromadzeń szuranie ustaje gdy na scenę wychodzi postać — model Profesor.

Poprawił okulary i przemówił.

“Dziś — proszę państwa — będziemy dalej prowadzić nasze badania nad stresem związanym z publicznymi wystąpieniami.”

Na ekranie za nim pojawia się zdanie “Leczenie stresów związanych z wystąpieniami przez podawanie LSD”

Drogą losowania wybrano pierwszą osobę, która po pewnych przygodach trafia przed mikrofon, unosi rękę i zamiera. Stoi tak przez chwilę po czym zaczyna badać chropowatość mikrofonu. Druga osoba wstaje z miejsca i podchodzi, przygląda mu się przez chwilę i wyciągniętym palcem dotyka go w czoło.

Odbiegają w przeciwnych kierunkach.

Budzę się, sprawdzam pocztę i myślę, że czym lepiej mi się śpi, tym dziwniejsze sny mi się śnią.

Poza tym zapraszam na konferencje LinuxBoat gdzie opowiem o budowaniu systemów “kiosk” przy użyciu Linuksa i Firefoksa. Nie będę brał LSD, ale to właściwie nie robi mi różnicy.

« Muzyka bzyczy i pyka, czyli komputerowe inspiracje muzyczne | Wiara »