Czwartek zaczął się e-mailami od klientów, że już za chwileczkę, już za momencik będzie trzeba pokazać nowe demo systemu. Okazało się, że nie tylko ja mam dziś dużo pracy: to samo przypadło thungowi i Pio. Zebraliśmy się wiec w jednym pomieszczeniu, powpinaliśmy się do sieci i zaczęły się produktywne Walentynki.
Wpierw trzeba było przerwać lansy na Blipie i pootwierać te wszystkie okna związane z pracą.
Thung ruszył spokojnie podbijając punkty znajomości CSS — Pio pisał system, który miał zostać oddany tak dawno temu, że w tej chwili prowadzi negocjacje z wnuczkiem klienta, a sam klient zamienił się w kupkę proszku.
Praca bez kawy jest jak taka rzecz, która nie ma sensu i jest ciężka do zrobienia.
Ruszyli! Twarze pełne skupienie. Klik-klik-klik.
Powoli powstaje poprawka. Powoli, bo utknąłem na banalnym algorytmie. Popełniłem podstawowy błąd i zamiast zabrać się za przemyślenie sprawy — zabrałem się za dopisywanie warunków, które niby miały coś pomóc.
Support. Nie pomógł. Ale ułatwił przełknięcie smaku porażki.
Ostatecznie poddałem się i zabrałem się za to, co powinienem zrobić na początku. Zapisać sobie na kartce co ja w ogóle chcę osiągnąć. Pisałem z uwagą godną lepszego celu.
Nirvana połączyła się z Eureką. Na szczęście obyło się bez wizyty w wannie. Analogowa kartka znów wygrała z cyfrowym debugowaniem zepsutego kodu.
Ostatnia kartka, która okazała się zwycięską. Tak mało, a tak wiele.
Koniec. To był produktywny dzień. Dużo kodu, zadeptanych bugów bez liku, jeszcze więcej nowych. Teraz trzeba dopić tę resztę piwa, która została. Mam nadzieję, że bawiliście się równie dobrze. Różnica taka, że Wam kazali sprzedawcy kartek z życzeniami i ciastek w kształcie serca, a nam klienci. ;-)
